پسر دندون طلا

نوشته شده توسط پسر دندون طلا در 18:23 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط پسر دندون طلا در 7:45 |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط پسر دندون طلا در 18:24 |  لینک ثابت   • 

سلام !
سابقاً در روستاها ، همه به یکدیگر سلام می کردند ولی حالا جمعیت کره ی زمین آن قدر زیاد شده که دیگر وقتی باقی نمی ماند تا به همه ی مردم سلام کنیم .
مردم از سلام کردن ما خوششان می آید و چون این کار هیچ خرجی بر نمی دارد ، بهتر است از سلام کردن دریغ نکنید .
چگونه باید سلام کرد ؟ خیلی آسان است ، بگویید سلام
به یک خانم : سلام خانوم (بدون اینکه نامش را ببرید)
به یک آقا : سلام آقا (بدون اینکه نامش را ببرید)
در موارد کاری و یا معاملات تجاری حتماً نام فامیل طرف را برزبان بیاورید ، (سلام آقای محمدی)
مجبور نیستید به اینها سلام کنید :
به آشنایی که در حال زدن صندوق بانک است .
به فردی که در حال خودکشی است (اول او را نجات دهید بعد سلام کنید)
آداب دست دادن :
با این افراد شما دستتان را پیش نبرید بگذارید اگر او مایل بود دست دراز کنید :
به یک خانم
به شخص مسن تر از خودتان
به یک شخص مهم
به کسی که به شما معرفی می شود
توجه : به فقیری که دستش را پیش می آورد ، نباید دست بدهید . بلکه سکه ای در کف دستش بگذارید .
بوسیدن : معمولاً افرادی که دوست داریم می بوسیم البته همیشه استثناهایی وجود دارد .
دست بوسی : برای ادای احترام بیش تر می توان دست طرف را بوسید . دست استاد ، دست پدر ، مادر ... ولی مواظب باشید برای اینکار قوانینی هم وجود دارد . دست آشپزها را نبوسید ، خصوصاً اگر ماهی پاک کرده باشند و یا سیر و پیاز رنده کرده باشند .
خدا حافظی یا به امید دیدار :
به امید دیدار را فقط به کسانی می گویند که امید دارند او را دوباره ببینند . ولی به مکانیک اتومبیل که اتفاقاً تعمیر کار بدی هم هست و لوازم دست دوم را به جای نو قالب می کند فقط می گویند خداحافظ و امید دارند او را نبینند .
توجه : هرگز نباید به مامور مالیات گفت : به امید دیدار
می توان جمله موفق باشید را نیز به جای خداحافظی به کار برد .
آن هم فقط در مورد کسانی که اطمینان زیاد به دیدار دوباره ی آن ها نداریم ، مثل کسانی که به کره ی ماه می روند و یا محکومین به اعدام ...

                    نوشته : ژان لویی فورنیه
                    ترجمه : خانم شهین دخت بهزادی

نوشته شده توسط پسر دندون طلا در 19:47 |  لینک ثابت   • 

در سال ۱۳۴۶ سهراب به علت علاقه وافری که به زادگاه خود کاشان داشت دیگر بار برای اقامت به کاشان آمد و در مهمانسرایی سکونت اختیار کرد . اما غالباْ شب ها برای خواب به مهمانسرا می آمد صبح که هوا هنوز روشن نگردیده بود به گلستانه می رفت و هنگامی که هوا تاریک می شد به شهر باز می گشت . روزی یک گروه اعزامی از سازمان تلویزیون به کاشان آمدند تا با سهراب مصاحبه کنند وقتی به محل اقامت سهراب رسیدند مدیر مهمانسرا آن گروه را به همان گلستانه هدایت کرد . هنگامی که سهراب را یافتند ابتدا بسیار خوشحال شدند پس از سلام و احوالپرسی از سهراب خواستند باوی مصاحبه ای انجام دهند اما سهراب همانگونه که لب جوی آبی نشسته و کفش هایش را بیرون آورده و پاهایش را در آب نهاده بود و با بند کفش هایش بازی می کرد گفت : من فرصتی برای مصاحبه ندارم . و خلاصه سهراب از وارستگی بسیار و عرفان ذاتی حاضر و مایل به مصاحبه نشد . گروه خبرنگاران با ناراحتی و عصبانیت به مهمانسرا بازگشتند و گله سهراب را به مدیر مهمانسرا کردند از جمله کلماتی که بر زبان آوردند آن بود سهراب که شاعر نیست یک چوپان است و سپس وسایل خود را بر داشتند و به تهران رفتند .

شب که سهراب از گلستانه آمد . مدیر مهمانسرا ماجرا را برای او بازگو کرد .

گفت : آنان ابراز داشتند شما که شاعر نیستید شما یک چوپان هستید  .

سهراب لحظه ای سکوت کرده و سپس گفت : (خیلی متاثرم که آقایان به ساحت مقدس چوپان اهانت روا داشته اند .)

 

در گلستانه چه بوی علفی می آید

من در این آبادی پی چیزی می گشتم

پی خوابی شاید

پی نوری

ریگی

لبخندی

نوشته شده توسط پسر دندون طلا در 18:4 |  لینک ثابت   • 

یک سال دیگه با تمام خوشی ها و ناخوشی هاش گذشت .
واسه من امسال از چند نظر خوب بود ، یکی آشنا شدن با شما عزیزان بود .
به قول پرستو جون وبلاگ بهانه ست ، یه بهانه برای گفتن حرف دله .
من خوشحالم که تو این مدت چیزای زیادی از شما عزیزان یاد گرفتم .
امیدوارم این دوستی ها ادامه داشته باشه و بتونیم از تجربیات همدیگه استفاده کنیم .
از خداوند می خوام که سال نو سالی پر خیر و برکت برای شما و خانواده محترمتان باشد .

نوشته شده توسط پسر دندون طلا در 7:14 |  لینک ثابت   •